ΛΥΔΙΑ











Με τις τσέπες αδειανές κι ένα φόβο στην καρδιά

απ’ του κόσμου τις φωνές μες στη γιορτινή βραδιά

σε περίμενα κι απόψε σαν το μάννα τ’ ουρανού

μα ξημέρωσα μονάχος με το φως του αυγερινού.


Ανοιξιάτικη βροχούλα η αγάπη μου η παλιά

στην αγάπη την καινούργια δώρα στέλνει και φιλιά

με το ίδιο το τραγούδι που γυρίζει σιγανά

και ξυπόλητη χορεύει στα σοκάκια τα στενά.


Ανοιξιάτικη βροχούλα μου ψιθύρισε στ’ αυτί

για έναν κόσμο καμωμένο με σοφία κι αρετή

τ’ ουρανού το περιβόλι μοναχά για μας τους δυο

περιμένει φυλαγμένο στου μυαλού σου το βυθό.


Μα οι κουβέντες του κοσμάκη, οι ελπίδες του κοινού

με ποτίσανε φαρμάκι, μου θολώσανε το νου

πλάσμα του Θεού χαμένο, στο πλευρό σου περπατώ

στέκομαι στο περιβόλι και σε γλυκοχαιρετώ.


Ανοιξιάτικη βροχούλα, ανοιξιάτικη βροχή

διάλεξε μαζί μου αν θα ‘ρθεις, ή αν θα μείνεις μοναχή

φαγητό, κρασί, κρεβάτι και τα ρούχα μας κοινά

μα γι’ αυτούς που μένουν μόνοι, δεν υπάρχει γιατρειά….

Βαγγέλης Γερμανός

‘Οταν βρέχει σε θυμάμαι πιο έντονα από ποτέ…Χάδια,φιλιά και πολλά βράδια μαγικά…Ατελείωτες ώρες κεφιού,διασκέδασης και χαράς…Τώρα μένουν μόνο οι σταγόνες λυπης και μοναξιάς…Σαν δυο σταγόνες τις βροχής συναντηθήκαμε εννωθήκαμε και μετά;Τι έγινε μετά;

Έχω ανάγκη να αγαπώ και θέλω αμέσως να σωθώ…Η αγάπη δεν μετριέται δεν δανείζεται δεν κατακτιέται…Η αγάπη γεννιέται στις ψυχές και στις καρδιές μας…Είναι κάτι μαγικό κι αν δεν μπορείς να το νιώσεις δεν φταίω εγώ…Σαν φωτιά στα μάτια μου βλέπω τα όνειρά μου όνειρα που χάνονται ή ζουν καρδιά μου;

Εσύ να με θυμάσαι έτσι…Να θυμάσαι τις κακιές αλλά κι αγαπημένες μου συνήθειες…Να θυμάσαι ό,τι μου άρεσε η καρέκλα στο μπαλκόνι…Να θυμάσαι τα απογεύματα,τα πρωινά,τα βράδια να τα θυμάσαι όλα και να μην νοσταλγείς τίποτα…Καθετι που σβήνει χάνεται και δεν γυρνά…Έτσι εγώ χάνομαι και δεν γυρνώ….

Το φεγγάρι και τα άστρα κοιτώ κι ονειροπολώ σκέφτομαι πως μοιάζαμε…Στιγμές στο χρόνο που έσβησαν,χάθηκαν και τέλειωσαν…

Κομματιασμένα τα φτερά μου όπως τόόόόόόόσα και τόσα όνειρα μου…Άγγελος χωρίς φτερά…Μην νιώσεις έτσι ποτέ…


Και μην σε νοιάζει  το μετά μην σε νοιάζει η ζωή μου….Δεν τα κατάφερες να μείνεις μαζί μου…

Τα δάκρυα μου κράτασαν ανάμηνση για να θυμάσια την καρδούλα που κομμάτιασες…

Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε,
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας

και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας

για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Πόσο μου έχουν λείψει τα λουλούδια….

Κάποτε αγάπησα κι εγώ αχ τι το ήθελα…Δεν μετανιώνω αλλά πληγώνομαι…

Τα φιλιά μας σκέφτομαι….Θα μου λείψουν πολύ…




erato120 says:

Τι ομορφα…βγαλμενα απο την ψυχη
με συγκινησες !
να΄σαι καλα!
Κλαο βραδυ



lydiaki says:

οτι γεννιεται στην ψυχη και μπορει να εκφραστει και παραεξω ειναι μεγαλο πραγμα…ε?



spirosvii says:

Γυρνάει, να δεις που σε λίγο καιρό θα έρθεις και θα το σβήσεις αυτό το ποστ, γιατί δεν θα σε εκφράζει!
Να χαμογελάς πάντα! Κι ο έρωτας? Το πιστέυεις ή όχι αλλά είναι αλήθεια: Παραμένει ο ίδιος, μόνο τα προσωπα αλλάζουν! 🙂



lydiaki says:

τα προσωπα αλλαζουν αλλα οι συνηθειες μενουν οι ιδιες γι’αυτο και οτι δεν μας αρεσει δεν το αλλαζουμε το διαγραφουμε εντελως….



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

et cetera
Αρέσει σε %d bloggers: