ΛΥΔΙΑ











Κι ήμουν στο σκοτάδι.
Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα.

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

Β.Παπακωνσταντίνου


Αλλάζεις το νοιώθω αλλάζεις

μ’ αυτό που ποθούσα δεν μοιάζεις.

Αλλάζεις, το βλέπω αλλάζεις,

ξεχνιέσαι ολοένα κι αδειάζεις.


Το τσιγάρο στα χέρια μου σβήνει

και οι ώρες που φεύγουν αργά

είναι κάτι σαν φως που μ’ αφήνει.

Β.Παπακωνσταντίνου


Άνοιξέ μου να κρυφτώ

νύχτωσε και σ’ αγαπάω που να πάω

μέσα μου μια τρικυμία

σπάει όλα τα ταμεία , ψυχραιμία

τρέχω μες την εθνική σου

πάνω στη διπλή γραμμή σου ακροβατώ

κρύψε με εσύ που ξέρεις

πάρε με και μη με φέρεις σ’ αγαπώ

Β.Παπακωνσταντίνου


Δεν έχω άλλη υπομονή

δεν έχω που να ταξιδέψω

μου περισσεύει μια ζωή

δεν έχω που να την ξοδέψω

χειμώνιασε και μ’ άφησες απ’ έξω


Με χάδια πρόστυχα φτηνά

εγώ δεν πρόλαβα να παίξω

πάνω σου μόνο μια φορά

σαν δάκρυ πρόλαβα να τρέξω

χειμώνιασε και μ΄άφησες απ’ έξω


Αγάπες έρχονται και πάνε

παίζουν μαζί μας σαν παιδιά

αγάπες που μας ξεπερνάνε

κι ύστερα γίνονται πουλιά

έλα, απόψε βάλε τα καλά σου

έλα, απόψε ντύσου γιορτινά

έλα, έλα και πάρε με κοντά σου

έλα, και μη με δώσεις πουθενά


Δεν έχω άλλη υπομονή

δεν έχω δρόμο να διαλέξω

μέσα μου ουρλιάζει μια φωνή

χωρίς εσένα πως ν’ αντέξω

χειμώνιασε και μ’ άφησες απ’ έξω

Β.Παπακωνσταντίνου


Αν βρεις αγάπη ν’ αγαπάς

Σαν αίμα σου να την πονάς

Μη την προδώσεις.

Γιατί στο φως μιας αστραπής

Θα γίνει ο χρόνος δικαστής

Και θα πληρώσεις.

Μ.Χατζηγιάννης


Άναψέ μου ένα αναπτήρα να σε βλέπω

σαν κοιτάς, το γέλιο σου να κλέβω.

Άναψέ μου ένα αναπτήρα πριν να σβήσω

μες στον κόσμο να μπορώ να ξεχωρίσω.


Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ

μες στη φλόγα αυτή που τρέμει.

Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ

με την καρδιά μου αναμμένη.

Μ.Χατζηγιάννης


Έχω μάτια κλεισμένα

και δε με βρίσκει κανείς

πια εμένα

Τα ‘χω όλα κρυμμένα

και ούτε μίση ούτε αγάπες

δείχνω πια


Δεν είμαι εδώ για κανένα

κι από εδώ κι απ’ όλα λείπω

Δεν είμαι εδώ

δεν έχει χτύπο η καρδιά

δε ζω για κανένα

Μ.Χατζηγιάννης


Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι

όπως του πελάγου οι βράχοι

ο κόσμος θάλασσα που απλώνει

κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι

ανεμοδαρμένοι βράχοι

άνθρωποι μονάχοι

Β.Μοσχολιού

Σου γράφω πάλι από ανάγκη η ώρα πέντε το πρωί…Τι να τις κάνω τις τιμές του τα λόγια τα θεατρικά…Βρωμάει η ανάσα από τα τσιγάρα βαραίνει ο νους απ’τα πολλά…η ανάγκη μου δεν σταματά σαν το πουλί πάνω στο σύρμα σαν τον αλήτη που γυρνά….

Π.Σιδηρόπουλος



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

et cetera
Αρέσει σε %d bloggers: